وقتی زورمان به دنیا نرسد

ما آدمها وقتی زورمان به دنیا و اتفاق های تلخش نرسد کارهای عجیبی میکنیم ، انگار که درد بی درمان گرفته باشیم می افتیم به جان زندگیمان و خیلی چیزها را تغییر میدهیم
تغییر میدهیم که از خودمان انتقام گرفته باشیم .

قبل از هرکاری هجوم میبریم به اکانت های مجازی و عکس پروفایلمان را عوض میکنیم ، جوری عوض میکنیم که هیچ لبخندی به چهره ی مان آشنا نیاید ، انگار که از ابتدا غمگین بوده ایم .
 عکسی انتخاب میکنیم که وصف حالمان باشد ، شعری ، جمله ای ، متنی شاید هم تصویر آدمی تنها که چمدانی در دست دارد و به سمت تاریکی میرود .

مثلا مشکل کار خودمان یا شغل همسرمان باشد، عکس غمگین نمیگذاریم، عکس پروفایل میشود ضد ارزش های انقلاب ( مثلا خاتمی و موسوی و یا پرچم شیر و خورشید و ....). حالا خودمون هم می دانیم فتنه کیست و فتنه گرا کیا هستن، فقط میخواهیم یه جوری لج کنیم(دیدم که میگم)

از خیلی ها دور میشویم ، گروه هارا بدون حرف ترک میکنیم و هیچ پیامی را نمیخوانیم ، شاید آنقدر زورمان به دنیای واقعی نرسیده و مجبور به نقش بازی کردن و خود را شاد و راضی جلوه دادن بوده ایم که میخواهیم بدون اینکه کسی بفهمد انتقاممان را از دنیای مجازی بگیریم و خیال خودمان را راحت کنیم .

اما همه چیز به این سادگی ها نیست ، انتقام گرفتن از خود برای هر آدمی یکجور ادامه دارد ...
پسرها به دود پناه میبرند که صورتشان نادیده بماند ، ریش میگذارند ، شبگردی میکنند وجوری غصه میخورند که از قوی بودنشان چیزی کم نشود .
دخترها امااز دوست داشتنی هایشان میگذرند ، کتاب ها و چیزهای که دوست دارند هدیه میدهند ، ناخن هایشان را میگیرند ، موهای بلندشان را کوتاه میکنند ابروهایشان را دست نخورده میگذارند که غصه خوردن را به چشم خودشان در آینه ببینند و به خودشان ببالند که روی دنیا را کم کرده اند...